Typisch Anne

Kennismaken met een knipoog. Net even iets anders. Dat is typisch An. Ik geef het meteen toe: ik ben een tikkie wars van standaard. Een bakfoutje, ongetwijfeld, maar ik hou van een beetje leven in de brouwerij. Daarom krijg jij de regie en mag je zelf kiezen hoe we kennismaken. Je kunt me snel scannen, droge data opprikken. Zo gepiept. Met iets meer tijd pak je mijn column met een twist even mee. Luchtig leesvoer en uitermate geschikt als zoete versnapering bij de koffie. Zullen we dan maar?

Even scannen

Foto Anneke Kranenburg closeup

Anne
Anneke Kranenburg | Leeuwarden 1964 | Boogschutter

Professioneel
Management- en projectondersteuning | Directiesecretaresse
Organisatie | Communicatie | Promotie
2021 Sint Maartenskliniek
2006 – 2019 Jansen Bouwontwikkeling
1983 – 1992 Koninklijke Shell | Alewijnse | PGI | Mead Johnson

Ondernemen
ByAnneDesign | tekstschrijven en pentekenen | 2019 – nu
Move To Structure | professional organizing | 2005 – 2006

Typisch An
Gezin op 1 | Vrijheid en verbinding | Spontaan en sociaal | Creatief en origineel | Tekst, taal en tekenen | Kwaliteit en detail | Gedreven en energiek | Kompas | De mens centraal | Organisatie en structuur | Balans | Ontwikkelen en bouwen | Humor en een goed humeur

Cappuccino | | ByAnneDesign©

Koffie. Met suiker en melk.

Een column met een twist

Het is midden op de ochtend, bijna zomer. Ik schrijf over ‘Anne’ buiten aan de tuintafel. Laat ontbijtje erbij. Zonnig, een zacht briesje en 21 graden; zo mag het iedere dag zijn. Ik geniet van een strakblauwe lucht, bloeiende voorjaarsbloemen, zingende vogels en bijengezoem. Weken van zon en droogte geven het gras de geur van juli. Freeze frame, picture perfect…
Ik sla een mug dood. Nu al. Het is nog maar half 11. De idylle is ruw verstoord en ik ben onverbiddelijk. Trefzeker bovendien. Pats!

Tijd voor koffie. Met suiker en melk. 

‘Een kijkertje’ zei mijn moeder. Ik hoor het haar nog zeggen. Moeders hebben altijd gelijk. Ik keek de wijde wereld in en nam alles in me op, tot in detail. Beelden, geluiden en geuren. Voeg pen en papier toe, et voilà! Als kleutertje tekende ik dan ook graag en vaak. En vlijtig, een woord om even af te stoffen. Ik tekende met veel fantasie en vol overgave. Het was in een tijd dat kleuterscholen nog échte kleuterscholen waren. Toen je nog urenlang kon aanfrommelen zonder toetsen en volgsystemen. Met pauze in de zandbak, inclusief half afgehapte appel én de wet van Murphy… In mijn tijd was een kleuterschool nog overzichtelijk. En aards.

‘Zand schuurt de maag’ zei juf. Juffen hebben altijd gelijk. Mijn kleuterjuf maakte een onuitwisbare indruk door – tamelijk ongebruikelijk – knallend geel tekenpapier uit te delen. Vooral leuk als je sneeuw of een wolk wilde kleuren, maar een boterblom maakte geen schijn van kans. Ongetwijfeld een gevalletje restpartij.

‘Een nieuwe baan’ kondigde mijn vader met regelmaat aan. Mijn vader sprak altijd de waarheid, dus daar gingen we dan. We schoven op de achterbank – 4 kinderen op een kluitje – mijn vader gaf gas, en voor we het wisten woonden we in een ander huis, zaten we op een andere school en hadden we andere vriendjes. Zo ging dat. Toch fijn dat ik niet van drummen hield, want het was uitermate handig inpakken steeds, al dat teken-, kleur- en schrijfgerei.

‘Ga toch tekenen’ zei mijn pianodocente. Ze had meer dan gelijk. Ik was een jaar of 12 en moest een roteind fietsen naar de les. De wind altijd tegen en Murphy achterop. Een recept van notenbalkenallergie, gehannes met toetsen en pedalen, en thuis ‘repeteren’ deden mijn pianolessen definitief de das om. Geen gehoor, geen succes. Het zat er niet in en het kwam er niet uit. Ik zong liever en hield het verder maar mooi bij tekenen.

‘Je hebt het niet in de vingers’ zei meester Bastiaanse van klas 6. En meesters hebben altijd gelijk. Hij had het over mijn rekenvaardigheid. Of beter: mijn gebrek eraan. Cijfers en getallen. Ik heb er he-le-maal niks mee. Nooit gehad ook. Mij moet je niet bellen. Een wegwerkertje dus, dat minpunt, zo op de drempel naar de middelbare school. Toen Murphy even niet keek, flikte ik het kunstje. Met wat hulp struikelde ik vrolijk naar de andere kant van de drempel.

‘Wie schrijft, die blijft’ zegt het spreekwoord. Het zal ongetwijfeld kloppen. Ik pende dagboeken en vakantieschriften vol. Schreef stapels brieven en de nodige opstellen. Tig kantjes in plaats van kattenbelletjes. Geen haan die er trouwens naar kraait dat de betekenis van het spreekwoord oorspronkelijk met boekhouding te maken heeft. Boekhouding… Wéér die cijfers en getallen. Je snapt het al. Ik sta in het Bel-me-niet Register. Prima zo. Ik ben van de letters. For the record.

‘En zo is het begonnen’ al zeg ik het zelf. En soms heb ik gelijk. Op de middelbare school werden agenda’s mijn canvas. Bloemen en insecten met pen en inkt waren veruit favoriet. Ik las mijn boekenlijsten in vier talen letter voor letter zelf, werd natuurlijk voor gek versleten, pakte opstellend en verslagleggend alle kantlijnen mee, lag in permanent conflict met wiskunde en worstelde met economie, maar kwam uiteindelijk zegevierend boven. De vlag ging uit, ik was geslaagd.

‘Tijd om uit te vliegen’ vond ik. Dus ik vloog uit. Met diploma’s van het atheneum en Schoevers op zak klopte ik aan bij de Koninklijke Shell in Den Haag. En jawel, op de afdeling Europa kreeg ik een startersbaan, als trainee secretary. Ik zat in de olie. Alles in het Engels, my cup of tea. Met een zurig Haags gebakje in de supervisie, dat dan weer wel. Not exactly a piece of cake, die tijd, maar toch with kind regards.

‘Werk aan de winkel’ zei mijn partner een jaartje later. En inderdaad, er was genoeg te doen bij de Nijmeegse chipfabrikant. We pakten ons boeltje en streken neer in Beuningen. Nieuw huis, nieuwe vrienden en nieuwe banen. Als directiesecretaresse leidde mijn werkspoor naar Alewijnse, PGI en Mead Johnson. Elektrotechniek van Hollandse bodem, en nonwovens en nutritional products met American roots. En weer was ik over the moon met tweemaal een fikse dosis Engels op het menu. Op het laatste werkadres rolde toevallig ook babyvoeding van de band. Je voelt ‘m al aankomen… dat kwam mooi uit!

Een baby’ voorzag de zwangerschapstest. Hoera, de uitslag klopte! Met een dikke buik, een stel blikken Enfalac in de kofferbak en veel ervaring rijker reed ik mijn vrijheid tegemoet. Carrière Deel I zat erop. Het werkspoorboekje ging in de kast en ons gezin was in de maak. Niet veel later genoot ik van man en kinderen, veel vrijheid en bakken buitenlucht. Gelukkig maar, want beteugelen en binnen zitten: daarvan kruipt deze boogschutter stijl tegen de muren omhoog. Door gebrek aan zitvlees richtte ik mijn pijlen onder andere op schoolse zaken en vlammende kwesties.

‘Jong geleerd is nooit verkeerd’ luidde de slogan van mijn basisschoolproject Kinderen Spelen Met Vuur©. Geen lucifer tussen te krijgen. Jonge kinderen ervoeren de gevaren van vuur door te zien, te ruiken, te voelen en te horen. Een spannend avontuur, omlijst door professionele, prikkelende demonstraties en deskundige voorlichting. Nieuw in NL bovendien. Onder het motto ‘stel: het is je eigen vel’ kregen kippenvleugeltjes de hoofdrol. De kippetjes in kwestie misten helaas alle roem. En de kinderen? Die kwamen vol verhalen thuis. Niet lang daarna hingen opgeporde papa’s haastig aangeschafte rookmelders op. Die pijl was dus goed raak. Met veel dank aan twee Theo’s en één Ellie. Maar soms loopt het ook spaak…

‘Het kan niet altijd zomer wezen’ staat in een oud kindergedichtjete lezen. En inderdaad: het wintert ook geregeld. Het gaat dus wel eens mis. Zoals in 2005. Toen startte ik Move To Structure, als professional organizer. Al tijdens het optuigen van de kerstboom kwam ik tot de conclusie: die piek komt er niet in. Dit Wordt Niks. Stekker eruit, geen duizend lampjes. Hoog tijd voor iets nieuws.

‘Ik kom te laat!’ dacht ik, terwijl ik voor de spoorbomen wachtte tot de rode lichten doofden. ‘Ik kom echt héél erg te laat!’ dacht ik een paar minuten later. Meer dan lichte paniek nu, terwijl ik verhit een parkeerplek probeerde te vinden tijdens de drukke weekmarkt. En jasses ja, ik kwam te laat. Geen goede binnenkomer voor een sollicitatiegesprek. Evengoed opgewekt nam ik keurig en voorverwarmd plaats in het halletje tegenover de printer. Niet veel later stond ik weer buiten.

‘Je krijgt een contract’ zei Piet, en hij hield woord. Want Piet houdt altijd woord. Carrière Deel II bij Jansen Bouwontwikkeling in Wijchen was een feit. Het werden 13 mooie, dynamische jaren in de projectontwikkeling. Veel nieuwbouwplannen passeerden mijn bureau. Groot, klein, ambitieus en bijzonder, gewoon ‘gewoontjes’, met en zonder gas, inclusief beschermd beestje, exclusief monumentale boom, zonder en met nul op de meter, op archeologische of historische bodem, noem maar op. Een complexe puzzel, zo’n ontwikkeltraject, dat van grondacquisitie tot en met oplevering loopt. Met alles ertussen en alles eromheen. Maar wel bere-interessant. Wat begon met secretariële ondersteuning werd een Baan Met Body. Al snel werden websites mijn domein en de organisatie van evenementen mijn toko. Alles wat met tekst te maken had viel in mijn pulletje. Van hapsnapperige tussendoortjes tot uitdagende uitdagingen. Ik trok kromme teksten recht, stelde 1001 vragen voor de helderste boodschappen, verankerde de bedrijfsidentiteit, had oog voor consument en commercie en ging puur voor kwaliteit. Mijn visitekaartje. Communicatie, organisatie en promotie werden mijn pakkie-an.

‘Dat pakkie zit lekker’ vond ik. Dat vond Piet ook. Ik had de smaak goed te pakken, kreeg de ruimte en gaf mijn werk verder vorm. Nu als commercieel secretaresse. Zakelijk en promotioneel tekstschrijven, redactie, ontwerp van promomateriaal, communicatieadvies, organisatie en coördinatie… Mooie kluiven om in te bijten. Intussen kwamen er meer collega’s en meer projecten. Grotere ook, met meer ambities en bijpassende workload. Mijn functienaam dekte de lading al een tijdje niet meer. Alles groeide en ik groeide uit mijn pakkie-an. Het werd tijd om mijn feestje op het hoogtepunt te verlaten.

‘Het roer gaat om’ zei ik tegen Piet, en ik doe altijd wat ik zeg. Het roer ging om en Carrière Deel II ging overboord. Ik duwde af van de veilige kade en koos het ruime sop. Niet veel later koerste ik voor een tweede keer richting de Kamer van Koophandel. ‘Wat gaat u doen?’ vroeg de medewerker van de inschrijfbalie. Ik kon het kort maken.

‘Ik schrijf en ik teken’, zei ik. Want kiezen, dat kon ik niet. En zo zag ByAnneDesign het daglicht, met twee oude liefdes in een gloednieuw jasje. Dubbele creatieve energie, verpakt in een eenpersoonsbedrijf. Carrière Deel III was geboren.

 

Zo! Het zit erop, mijn kennismaking inclusief twist. Mijn koffie is koud, half op. Weer vergeten, zoals altijd. Typisch An. Wie me kent weet dat al jaren. Ik haal mijn schouders op, blijf trouw aan mijn gewoonte en giet mijn koffie in het gootsteenputje. Zonder gêne, met suiker en melk.

 

1 juli 2020 | een pennenstreek van Anne